Είμαστε αυτοί που δεν αγάπησαν Θεό. Αυτοί που αμφισβήτησαν το μεταφυσικό. Ήτανε, λέμε, όλα παραμύθια. Φτιάξαμε τον δικό μας μύθο. Την απαρχή μας. Αυτή που μας βολεύει κάθε φορά. Αυτή που ταιριάζει στο πνεύμα της κάθε εποχής. Για να καλύψουμε το αιώνιο κενό. Του τότε, του τώρα και του μετά. Έτσι καταντήσαμε όλοι πλέον διάφανοι. Καθάριοι. Μια μόνο πυκνή ομίχλη μποζονίων μέσα στην συμπαντική σκόνη. Άψυχοι. Άοσμοι.
Πώς έγινε με τούτο τον αιώνα / και γύρισε καπάκι η ζωή / πώς το 'φεραν η μοίρα και τα χρόνια / να μην ακούσεις έναν ποιητή. Να σου το πει: του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι / ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά / ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη / και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά. Τα λόγια και τα χρόνια πήγαν χαμένα. Γιατί δεν άκουσες τον ποιητή. Ποιος αφήνει πια, για την άλλη τη γενιά, μαλαματένια λόγια στο χορτάρι;
Πώς έγινε με τούτο τον αιώνα / και γύρισε καπάκι η ζωή / πώς το 'φεραν η μοίρα και τα χρόνια / να μην ακούσεις έναν ποιητή. Να σου το πει: του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι / ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά / ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη / και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά. Τα λόγια και τα χρόνια πήγαν χαμένα. Γιατί δεν άκουσες τον ποιητή. Ποιος αφήνει πια, για την άλλη τη γενιά, μαλαματένια λόγια στο χορτάρι;
